Antolatu erre gabe
Ia kolektibo txiki guztietan bada pertsona bat — batzuetan bi — dena buruan daramana. Badaki nor datorren larunbatean, nori dagokion lokala irekitzea, nork ez duen kuota ordaindu eta nor ez den jarri behar norekin txanda berean. Denek idazten dioten pertsona da. Erantzuten duena. Gogoratzen duena.
Pertsona hori altxor bat da, eta proiektu osoaren punturik hauskorrena ere bai. Izan ere, boluntariotzaren nekea ia inoiz ez da kausaren lanagatik etortzen — logistikagatik etortzen da. Inor ez da erretzen adineko bat lagunduz edo jantoki sozialerako sukaldatuz; jendea erretzen da hiru mezu-taldetan zehar berrespenak jazarriz, informazio bera hogei aldiz errepikatuz, banatuta egon beharko lukeenarekin bakarrik kargatuz.
Dena pertsona baten memoriaren mende dagoenean, pertsona horrek ez du atsedenik. Eta egun batean, nahikoa dela esaten du.
Konponbidea ez da jendeari hobeto antolatzeko eskatzea — informazioa buru batean bizitzeari uztea eta leku komun batean bizitzera pasatzea da. Txandak denen begi-bistan daudenean, bakoitzak izena ematen du galdetu gabe. Egutegia partekatua denean, inork ez du behar biltzarra gogoraraztea. Kuotak argi ikusten direnean, ez da inor jazarri behar. Talde osoak autonomia irabazten du, eta koordinatzaileak zerbait preziatua berreskuratzen du: gaixotzeko, oporretara joateko edo besterik gabe atseden hartzeko aukera, dena gelditu gabe.
Bada zerbait gehiago, eta esaten delikatua da: errelebuak. Proiektu eder asko hiltzen dira ez kausa faltagatik, baizik eta eusten zion pertsonak uzten duenean, inork ez dakielako hura nola zihoan. Tresna komun bat memoria kolektiboaren forma bat ere bada: bertan dagoena ez da inorekin joaten.
Zuen kolektiboan horrelako pertsona bat badago — edo pertsona hori zuek bazarete — ez da porrotaren seinale. Bere muga zentzuzkora iritsi den eskuzabaltasunaren seinale da. Karga banatzea ez da amore ematea: proiektuak edonoren nekea baino gehiago irauteko modua da.
← Artikuluetara itzuli